nosówka u psa

Nosówka u psa – przyczyny, objawy, leczenie

O nosówce słyszał chyba każdy właściciel psa, ponieważ o chorobie tej przez jakiś czas było naprawdę głośno. Wszystko przez jej wysoką zakaźność i śmiertelność. Nosówka u psa faktycznie jest bardzo groźna i zdecydowanie lepiej jej zapobiegać, niż później leczyć. Sprawdź, co warto wiedzieć o nosówce i jak ją rozpoznać.

Co to jest nosówka u psa?

Nosówka jest chorobą wirusową, która dotyka wszystkie psowate – psy, wilki, szakale, dingo, lisy, kojoty, a także szopy, łasice, fretki, kuny czy nawet duże koty, jak tygrysy i lwy. Za chorobę odpowiedzialny jest wirus nosówki CDV (Canine Distemper Virus). Z racji łatwego rozprzestrzeniania się wirusa, nosówka jest chorobą wysoce zakaźną i błyskawicznie przenosi się z jednego psa na drugiego. Wszystko przez to, że wirus nosówki wydalany jest z organizmu chorego psa przez wydzieliny z nosa i spojówek, znajdziemy go także w ślinie, moczu i odchodach. Najszybszą metodą zarażenia jest droga kropelkowa.

Wirus nosówki – gdy już dostanie się do organizmu – powoduje wiremię i dostaje się do poszczególnych narządów. Pierwszym polem ataku jest nabłonek układu oddechowego, w dalszej kolejności układ pokarmowy, a następnie układ nerwowy. Jednocześnie wirus znacząco osłabia cały układ odpornościowy. Chory na nosówkę pies zaczyna wydalać z siebie wirusa do otoczenia około 7 dnia po zakażeniu i może rozsiewać go nawet przez kilkanaście tygodni (do 90 dni).

Jakie psy są narażone na nosówkę?

Najbardziej zagrożone złapaniem nosówki są przede wszystkim szczenięta, u których nie zdążyła się jeszcze wykształcić odporność po szczepieniach. Nosówka częściej dotyka także osobniki z obniżoną odpornością, w tym starsze psy. Gorsza praca układu immunologicznego może być z kolei wywołana zarobaczeniem, innymi chorobami towarzyszącymi czy utrzymującym się wysokim stresem zwierzęcia. W grupie ryzyka są również dorosłe psy nieszczepione na choroby zakaźne (w tym na nosówkę), szczepione nieregularnie lub przebywające w dużych skupiskach zwierząt, jak schroniska czy hotele dla psów.

Z racji tego, że na nosówkę często chorują lisy, to choroba ta może przenosić się na psy, które mają tendencję do zjadania odchodów dzikich zwierząt w lesie. Ogólnie koprofagia u psów zwiększa ryzyko złapania wielu poważnych chorób. Wystarczy też, że pies poliże trawę, na którą wcześniej nasikał chory zwierzak i zakażenie gotowe.

Rodzaje nosówki

W zależności od zjadliwości wirusa nosówki oraz kondycji i ogólnego stanu zdrowia zainfekowanego psa, możemy wyróżnić nosówkę z przebiegiem ostrym, podostrym lub bezobjawowym. Pamiętajmy, że nawet jeśli pies nie daje objawów, to wciąż stanowi zagrożenie dla innych zwierząt i może je zarazić.

Nosówka u psa ma postać choroby ogólnej i może zaatakować wiele organów. W związku z tym objawy mogą być różne i wynikają z tego, który układ został zarażony. Na ogół nosówka przybiera następujące formy:

  • nieżytowo-oddechowa,
  • jelitowa,
  • skórna,
  • oczna,
  • nerwowa,
  • rozrodcza.

U młodych psów zdecydowanie najczęściej występuje nosówka nieżytowo-oddechowa, określana też jako zapalenie górnych dróg oddechowych. Na drugim miejscu pod względem powszechności, występuje postać jelitowa nosówki.

Nosówka u psa – objawy

Objawy nosówki u psa zależą od tego, jaki układ został zarażony i jaka postać choroby się rozwinęła. Nosówka oddechowa charakteryzuje się przede wszystkim ropnym wysiękiem z nosa (katar u psa), dusznościami, kaszlem, trudnościami w oddychaniu, zapaleniem płuc lub oskrzeli. Postać jelitowa to inaczej nieżyt żołądka i jelit, co objawia się wymiotami, biegunką, wychudzeniem i odwodnieniem. W postaci ocznej nosówki mamy do czynienia ze światłowstrętem, ropną wydzieliną z oczu (z pasmami krwi), a nawet ślepotą. Przy skórnej odmianie nosówki zaobserwować możemy zaczerwieniania i zmiany skórne na udach, brzuchu i uszach, co w konsekwencji może powodować głuchotę. Natomiast nerwowa nosówka cechuje się głównie zaburzoną koordynacją, problemami z utrzymaniem równowagi, drżeniem mięśni, tikami, a w dalszej fazie także niedowładem i porażeniem kończyn. W każdej postaci choroby psu może towarzyszyć gorączka.

Podsumujmy zatem, jakie są objawy nosówki u psa:

  • wysięk z nosa (katar),
  • kaszel,
  • duszności,
  • trudności w oddychaniu,
  • zapalenie oskrzeli i płuc,
  • biegunka,
  • wymioty,
  • spadek masy ciała,
  • odwodnienie,
  • gorączka,
  • światłowstręt,
  • nadmierne łzawienie,
  • ropna wydzielina z oczu,
  • zaburzenia widzenia (ślepota),
  • zmiany skórne (krosty, pęcherze) – głównie na brzuchu, udach i uszach,
  • zaczerwienie skóry,
  • gorsze słyszenie, a nawet głuchota,
  • kłopoty z równowagą,
  • zaburzona koordynacja,
  • tiki i drżenie mięśni,
  • niedowład i porażenie kończyn.
nosówka objawy

Problemy z poruszaniem się to jeden z objawów nosówki.

Jak diagnozować nosówkę?

Rozpoznanie nosówki nie jest proste, ponieważ objawy choroby są nieswoiste i mogą towarzyszyć również innym schorzeniom. Z pewnością dużą wskazówką w diagnozie jest fakt, czy pies był szczepiony na choroby zakaźne oraz w jakim miejscu przebywał w ostatnim czasie (schronisko, hotel dla psów). Jeśli nasz pies często ma kontakty z innymi psami, to również może być sygnałem, że zaraził się chorobą od innego psa. Jednak aby jednoznacznie potwierdzić, że pies ma nosówkę, konieczne jest wykonanie odpowiednich badań. Już w morfologii i rozmazie krwi widoczne będą niepokojące zmiany. Ponadto dostępne są specjalne badania serologiczne i PCR, które skutecznie potwierdzają diagnozę.

Nosówka u psa – leczenie

To, w jaki sposób będziemy leczyć nosówkę, zależy od objawów. Nie ma bowiem leku na wirusa, leczenie więc jest objawowe. Przy postaci oddechowej i jelitowej stosuje się kroplówki w celu przywrócenia równowagi kwasowo-zasadowej organizmu oraz zapewnienie nawodnienia i dożywiania pozajelitowego. Do tego podaje się także leki przeciwgorączkowe, przeciwwstrząsowe, surowicę odpornościową, a także antybiotyki o szerokim spektrum działania. Wprawdzie nosówka wywołana jest przez wirusy, to jednak z czasem może dojść do rozwoju infekcji bakteryjnych, stąd też zasadne stają się antybiotyki.

W nerwowej odmianie nosówki konieczne są także leki przeciwdrgawkowe i witaminy z grupy B. Postać nerwowa nosówki niestety rokuje najgorzej i przy ciężkim stanie pacjenta czasem jedynym wyjściem jest eutanazja.

Powikłania po nosówce

Nosówka u psa jest poważną chorobą i zdarza się, że pozostawia trwały ślad nawet po wyzdrowieniu. U szczeniąt, które przeszły nosówkę, typowe są zęby pozbawione szkliwa i z brązowymi przebarwieniami – tzw. zęby ponosówkowe. U ozdrowieńców mogą występować także deformacje kości długich (przynasadowa osteopatia), choroba twardej łapy oraz zapalenie mózgu starszych psów. Co ciekawe, szczeniaki, które wyleczyły się z nosówki, zyskują już odporność na całe życie.

Jak chronić psa przed nosówką – profilaktyka

Nosówka jest poważną chorobą, która może doprowadzić do poważnych dolegliwości, a nawet śmierci. Zdecydowanie więc lepiej jej zapobiegać. Uchronić psa przed nosówką można w banalny sposób – regularnie szczepiąc go przeciw chorobom zakaźnym. W Polsce obowiązkowe jest tylko szczepienie na wściekliznę, natomiast szczepionka na zakaźne choroby jest dobrowolna. Weterynarze jednak zalecają regularne szczepienia (średnio co dwa lata u dorosłych psów). Szczepienie na choroby zakaźne u psa chroni nie tylko przed nosówką, ale także przed parwowirozą, chorobą Rubartha, parainfluenzą (kaszlem kenelowym) i leptospirozą.

Nieco trudniej wygląda sprawa ze szczeniakami, ponieważ ich odporność jest niska do momentu pełnego cyklu szczepień. Stąd też u maluchów zalecana jest kwarantanna. Niegdyś polegała ona na niezabieraniu psa na dwór i na spacery do momentu trzeciego szczepienia. Wiąże się to jednak z wieloma problemami, jak załatwianie się w domu i opóźniona nauka czystości, a także ryzyko wystąpienia problemów behawioralnych związanych z izolacją od bodźców i świata. Kompromisem zawsze może być zabieranie psa wyłącznie do pobliskiego ogródka, do miejsca, gdzie nie ma wielu psów lub umożliwienie kontaktu tylko ze zdrowymi i zaszczepionymi psami. O szczegóły zawsze trzeba zapytać weterynarza, aby nie zaszkodzić pupilowi.